Een kritische kijk op geslacht en transgenderisme

Position paper Transgenders van One of us Nederland

Wat is het?

Drie dimensies van geslacht:

  1. Biologisch: lichaamsgebonden; genetisch; hersenstructuur

2. Psychologisch: ervaringen als man of vrouw (vanaf 3 jaar). Komt meestal met biologisch geslacht overeen.

3, Sociologisch: hoe de omgeving het geslacht van een persoon ziet (wat erbij hoort).

Andere factoren of feiten:

  • –  Seksuele identiteit: man en vrouw denken, ervaren, etc. op een verschillende manieren
  • –  Seksuele voorkeur (geaardheid): homo, hetero etc.
  • –  Seksueel gedrag
  • –  Biologisch: alleen de vrouw kan moeder zijn en de man vader Genderideologie probeert het biologische gegeven te overstijgen: verschillen tussen man en vrouw zijn een sociale constructie en hebben geen doorslaggevende biologische basis. Men vindt gender onafhankelijk van het biologisch geslacht, gebaseerd op gevoelens. Van man tot vrouw, hetero tot homo en trans, alles is vloeiend geworden. “tegenspraak is gelijk aan haat” wordt systematisch en politiek geïmplementeerd door de LGBTQ- lobby. Elke mening die van deze formule afwijkt, wordt gestigmatiseerd als ‘haatdragende taal’ of als een theoretische voorwaarde voor fysiek geweld. Waar komt dit vandaan?
  • –  Jean Jeacques Rousseau: ontkenning natuurwet en autonomie voor het individu
  • –  Radicaal feminisme (atheistisch existentialisme) van Simone de Beauvoir: ‘meisjes worden niet zo geboren, maar gemaakt’
  • –  Hirschfeld (1910), ‘Institut für Sexualwissenschaft’ in Berlijn, gebruikte de term ‘transseksueel’ voor het eerst en experimenteerde met geslachtsveranderende operaties
  • –  Feministe Judith Butler ‘post-genitale seksualiteit’, de mens kan zelf zijn geslacht kiezen. Alle vormen van seksualiteit moeten toegestaan zijn.
  • –  Postmodernisme: de werkelijkheid als sociale constructie, dat waarheid en werkelijkheid geen objectieve en vaststaande inhoud bezitten, verabsolutering van het recht op vrije keuze→nieuwe mondiale ethiek Kritische kanttekeningen Er wordt voorbijgegaan aan biologische wetenschap dat mannen en vrouwen niet gelijk zijn. De realiteit is relatief geworden.

Vrouwen moeten hetzelfde worden als mannen.

Het is van bovenaf opgelgd: niet iets dat het volk wilde, het gaat slechts om een kleine minderheid

Afwijkende meningen worden als discriminatie gezien.

Een geslachtsveranderende operatie, wordt vergoed in de baisverzekering.

Sinds 2014 kan je je papieren geslacht wijzigen zonder verplicht lichamelijke behandelingen te ondergaan.

Levenslange medicatie is niet ongevaarlijk (puberty blockers en cross sex hormones). Na een operatie is iemand voor zijn leven onvruchtbaar.

Transvrouwen winnen in alle sporten.

Weerlegging

Er wordt voorbijgaan aan werkelijkheid/wetenschap, het is gebaseerd op gevoelens en voorkeuren. Het is een psychologisch fenomeen, het niet accepteren van je biologische gegevens. Iemand van 60 kan ook niet 40 worden, iemand kan ook niet van ras, huidkleur, lengte, dikte, etc. veranderen.

Sekse is geworteld in de chromosomen van het individu en wordt weergegeven in honderden genetische eigenschappen.

Beste oplossing ???

– Aandacht geven aan existentiële problemen

Gender-affirming treatment verbetert de psychische gezondheid niet, negatieve gevolgen van medicatie zijn aanzienlijk.

Een aanzienlijk aantal mensen krijgt na enige tijd spijt van de behandeling.

Beweringen

• Er bestaat geen natuurlijk onderscheid tussen mannen en vrouwen:
o Emotiesofgevoelensspelentegenwoordigeengroterol.Maarjemoetdaarbijde

werkelijkheid niet uit het oog verliezen. Volgens de wetenschap (biologie) ben je gewoon een man of een vrouw. Al in de 26e week van de zwangerschap zie je verschillen in de hersenen. Je kunt de wetenschap niet veranderen, om jouw gevoelens te sparen.

• Genderneutraliteit geeft toch juist de vrijheid om te zijn wie je bent? Je kunt er toch niets aan doen als je in het verkeerde lichaam zit?

o Mensen die worstelen met gender moeten we bijstaan, We moeten naar de beste hulp voor hen zoeken. Ombouwen is niet het beste wat je kan aanbieden

o Overgrote deel mensen herkent zich in man of vrouw, jongen en meisje. Een heel klein deel van de samenleving voelt zich geboren in het verkeerde lichaam. Overtrokken reactie om iedereen dan maar meteen geslachtsneutraal aan te spreken

• Waarom discrimineren jullie mensen die anders zijn?

o Wij gaan uit van de biologie, die aangeeft dat er 2 geslachten zijn. Dat heeft niets met discriminatie te maken, maar met accepteren van de werkelijkheid. Van iemand van 60 die zich 40 voelt, zeg je toch ook niet, verander je leeftijd maar?

• Bent u tegen LHBT’ers?
o Wij zijn voor mensenrechten en voor de veiligheid van iedereen, dus ook de LHBT-

gemeenschap, maar wij willen wel dat mensen kunnen leven volgens hun

biologische realiteit.
• Waarom bent u tegen de liefde?

o We zijn juist voor de liefde, liefde die boven seksualiteit uitstijgt Referentie:

(1) Walt Heijer, rethinking transgenderisme, http://www.waltheyer.com: ‘So many people who change genders realize later that abuse in their lives contributed to their gender distress feelings. Changing genders is not the proper treatment for overcoming childhood trauma or abuse. Find someone who will address the underlying source of your distress without prescribing hormones or surgery. Avoid those who are “transgender cheerleaders” and advocate for transition’

Amendment to the Transgender Act endangers the safety of women

Allowing people to decide for themselves whether they are male or female affects the rights of women in sports, in prisons, toilets and shelters, Caroline Franssen argues. She is against this proposed amendment to the Transgender Act.

Minister Sander Dekker, responsible for legal protection, intends to amend the Transgender Act for a second time. He wants everyone to be free to determine their own gender from now on, without the previously required doctor’s statement.
Once it was only possible to change your gender on your birth certificate if you were sterilized and “operated”. These requirements were already removed from the law in 2014. Dekker now also wants to delete the doctor’s statement. It seems a nice solution for transgender people. But the consequence is a fundamental violation of women’s rights.

I do understand that people can feel uncomfortable with their sex and prefer to live the role of the opposite sex. However, that does nót change their gender. Emile Ratelband (Dutch TV personality) was not allowed to change his age on his passport because he “felt younger”. Why should the “feeling of a man who feels like a woman mentally” outweigh material reality?

Privacy and security

There are good reasons to refuse people with men’s bodies (and XY chromosomes) access to women’s toilets, women’s changing rooms, women’s shelters, women’s prisons and women’s sports. These facilities offer girls and women privacy and security. Women have made efforts to create these rights and facilities, such as publicly accessible women’s toilets.

The specialized shelter after domestic violence and the special care facilities after rape worked because women committed to it. Financing such institutions is still not self-evident. In sports women’s competitions came about because women wanted their own competition and fought for the opportunity. Because previously, in the mixed competition, men won. The growth into a top athlete is only possible for a woman within the women’s competition.

Not all men are attackers or rapists, yet separate facilities offer a little more security. It is not possible for women to see from the outside whether this “man in a dress” is dangerous or innocent, had sex-changing surgery or not and perhaps is only struggling with his gender without being any danger at all.

A scandalous amendment proposition

Cross-border behavior becomes more and more public and many incidents are reported worldwide in all institutions for women where trans-identified men (not always operated, so with fully a functioning penis) are admitted. In more and more women’s sports, a “trans woman” is on stage instead of a biological woman.

I consider it outrageous that the minister is abolishing women’s protection to gratify the wishes of a very small part of the population. He chooses to grant fundamental rights, despite all risks, based only on a “feeling”. As a result, everyone, including a rapist already in jail, can say that he is a woman. And from that moment on, nobody can protect women against him anymore and “she” has the right to be placed in the women’s prison.

The minister puts aside privacy and security and the right to fair competition for women. This new law is a careless proposition. The minister forgets his obligation to consider the fundamental rights of more than 50 percent of the population by introducing new laws just because he wants to satisfy the wishes of less than 1 percent of the population. This law must be stopped.

Caroline Fransen LLM, supporterr of the rights and safety of women and girls.

On Twitter: CoachCaroline

This article was published in the Ditch national newspaper Trouw on the 28 of january 2020

https://www.trouw.nl/opinie/wijziging-transgenderwet-brengt-de-veiligheid-van-vrouwen-in-gevaar~b6febefd/

Promotiemateriaal van de campagne

KOM IN ACTIE VOORDAT HET TE LAAT IS!

De wet op de zelfidentificatie is een schandalige aantasting van de rechten van vrouwen.

Straks mag een man met penis die zich ‘vrouw voelt’ zich ook ‘vrouw’ noemen.

Deze ‘vrouw’ mag vervolgens
– zich bij jouw dochter in de kleedkamer omkleden
– de intieme verzorging van jouw moeder doen
– met jou een kamer delen als je naar een blijf-van-mijn-lijfhuis vlucht
– in jouw sportcompetitie meedoen en van jou winnen
– jou hulp verlenen als je bent verkracht

Als de wet op de zelfidentificatie wordt aangenomen, kan je hier niets van zeggen,
want dat is dan ‘discriminatie’.

De gevoelens van mannen die zich vrouw voelen, zijn voor de wetgever belangrijker dan de rechten en de veiligheid van vrouwen

Vrouw zijn is geen gevoel.
Het is een biologisch feit.
Als mensen zich onprettig voelen in hun sekse, staat het hen vrij om de rol van het andere geslacht te leven.
Dat verandert hun geslacht echter niet!

Behoud de rechten van vrouwen

KOM IN ACTIE VOORDAT HET TE LAAT IS!

– informeer jezelf via de website – www.vrouwenrechtenveiligheid.home.blog
– laat de overheid weten wat je ervan vindt bij de internetconsultatie (tot 12 februari) – www.internetconsultatie.nl/wijzigingvermeldinggesl…/reageren
– onderteken en verspreid de petitie – www.petities.nl/…/vrouwenrecht-en-veiligheid-geboorteakte-n…

Deze afbeelding is vrij te gebruiken. U mag downloaden, uitprinten, verspreiden

Vrouwenrechten, een beknopte geschiedenis

Vrouwenrechten

Het lijkt nu heel normaal… vrouwenrechten, maar die rechten hebben de vrouwen nog niet zo lang. Een stukje geschiedenis….

Feminisme voor de vrouwenrechten

De strijd voor vrouwenrechten begon in Europa, de Verenigde Staten en Nieuw-Zeeland rond 1900 en verspreidde zich later naar andere landen zoals Nederland. Voor het eerst in de geschiedenis stond de ondergeschikte positie van de vrouw in brede kring ter discussie. Deze beweging die voor vrouwenrechten streed werd het feminisme genoemd. Het feminisme streed voor gelijke rechten tussen mannen en vrouwen op het gebied van politiek, economie, recht, sociaal en cultuur. De aanleiding voor deze beweging was vooral dat vrouwen wanneer ze getrouwd waren thuis moesten zitten. Ze mochten bijvoorbeeld ’s avonds en vaak ook overdag niet zonder begeleiding de deur uit. Ook hadden ze geen recht op eigen vermogen en mochten ze ook geen rechtszaak beginnen. De vrouwen waren er klaar mee dat de mannen meer rechten hadden dan zij.

Situatie van nu

Tegenwoordig heeft het feminisme veel bereikt en we merken nog steeds wat het allemaal voor de vrouwen heeft gedaan. In Nederland kregen de vrouwen in 1919 stemrecht. Ook mochten meisjes naar de middelbare school. Vroeger was dat alleen bestemd voor jongens. Ook steeds meer vrouwen gingen werken als verpleegster of onderwijzeres. Dat de verschillen tussen man en vrouw kleiner zijn geworden is niet in alle landen rondom de wereld het geval. Nederland is dus een van de enige landen waar vrouwenrechten geaccepteerd worden en waar vrouwen niet ondergeschikt zijn aan de man.

  • 1900 1e vrouw doet mee aan Olympische spelen, 1920 1e Nederlandse vrouw
  • 1919 vrouwenkiesrecht Nederland (pas 100 jaar)
  • 1975 eerste VN conferentie over vrouwen, het internationale jaar van de vrouw
  • 1979 Vrouwenverdrag VN

(bron: https://kunst-en-cultuur.infonu.nl/geschiedenis/189128-geschiedenis-van-vrouwenrechten-in-nederland.html)

mannelijk geweldspatroon

auteur: Jennie Ruby

Er lijkt een soort statistische dyslexie te zijn die mensen krijgen wanneer feministen over mannelijk geweld beginnen te praten. De uitspraak “De meeste gewelddadige misdaden worden door mannen begaan” wordt vaak verkeerd verstaan ??als “de meeste mannen zijn gewelddadig”, of zelfs met een soort genderdyslexie, als “vrouwen zijn nooit gewelddadig”. (Radicale) feministen komen dus in dit soort gesprekken terecht:

“Het meeste geweld over de hele wereld wordt gepleegd door mannen.”
“Dat kun je niet zeggen! Mijn vriend Jim is niet gewelddadig! “

“Niettemin tonen de statistieken van het Bureau of Justice aan dat meer dan 85% van de gewelddadige misdrijven in de VS door mannen wordt gepleegd.”
“Bedoel je dat vrouwen nooit gewelddadig zijn? Omdat ik las over deze ene vrouw die … “

“Ik denk dat haar misdaad een van de 15% zou zijn …”
“Sommigen van ons denken niet dat mannen zo slecht zijn, weet je.”

Het gesprek houdt daar meestal op, loopt vast in rondes van ontkenning en beschuldiging, terwijl de verdedigende persoon de radicale feminist ervan beschuldigt van het haten van mannen, het bashen op mannen en oneerlijkheid, én van het willen vervreemden van de helft van de bevolking. Het gesprek gaat nooit verder om te onderzoeken wat het is; over mannen die het geweld veroorzaken, en wat we zouden kunnen doen om mannen te helpen hun geweld te stoppen, of iets anders constructiefs.

Willen we echt een einde maken aan geweld?
Waarom vermijden zowel mannen als vrouwen het bestaan ??van mannelijk geweld om dit vervolgens wél te erkennen en te onderzoeken? Zou het kunnen dat we niet echt een einde willen maken aan geweld?
Zijn we bang als samenleving dat als onze mannen geweld schuwen, we kwetsbaar zijn voor het geweld van andere mannen, andere culturen? Vinden vrouwen gewelddadige mannen aantrekkelijk? Zijn mannen bang dat als ze worden gevraagd om hun eigen geweld te beëindigen, ze kwetsbaar zullen zijn voor het geweld van andere mannen? Zijn ze bang dat ze zonder geweld hun dominantie over vrouwen zouden verliezen? Is het dat zonder geweld een deel van hun identiteit zou verliezen?

Misschien moeten we allemaal onze angsten onderzoeken om weerstand aan te tonen tegen het stoppen van geweld. En misschien moeten we de manieren onderzoeken waarop onze economie, onze natie en onze manier van leven wordt ondersteund door geweld, vóórdat we alle mechanismen kunnen ontmantelen die geweld in ons leven bestendigen; van de verheerlijking van geweld door onze media tot onze gewelddadige video -de spelindustrie, tot onze liefde voor gewelddadige sporten, tot het geïnstitutionaliseerde geweld van onze militairen.

Deze terughoudendheid om over het geweld van mannen te praten is wijdverbreid en lijkt bijna een taboe te zijn.
De nieuwsmedia melden dat ‘een vrouw is verkracht’, maar zegt nooit ‘een man heeft een vrouw verkracht’. Analyses van schoolgeweld spreken over ‘kinderen die kinderen vermoorden’, waarbij het feit dat het bijna uitsluitend jongens zijn die het geweld plegen wordt genegeerd. Termen als ‘huiselijk geweld’ maskeren het feit dat het grootste deel van dit geweld door mannen wordt gepleegd.

Feministen en feministische organisaties vallen ook in dit patroon door de term “geweld tegen vrouwen” te gebruiken. Deze formulering legt de nadruk op vrouwen als slachtoffers en verbergt wie het geweld begaat.
Maar als we niet eens kunnen zeggen wie het grootste deel van het geweld in de wereld doet, hoe kunnen we dit dan stoppen? Waarom verzetten mannen en vrouwen zich tegen het noemen van mannelijk geweld?

Eén reden is dat we bang zijn om mannelijke familieleden en geliefden te beledigen, te vervreemden of boos te maken – en mannen zijn vaak boos op discussies over mannelijk geweld. Mannen zijn notoir terughoudend om verantwoordelijkheid te nemen of zich te verontschuldigen voor alles wat ze op individueel niveau doen.
Als het gaat om het nemen van verantwoordelijkheid op maatschappelijk niveau, komen we dit fragiele mannelijke ego groot tegen. Natuurlijk zijn niet alle mannen zo.

Maar de niet-apologetische man is een doordringend cultureel thema waarvan we ons allemaal bewust zijn.
En het is vaak en waar genoeg, vaak genoeg, dat per geval, de ervaring leert dat zowel vrouwen als mannen weten te voorkomen dat ze mannelijke defensiviteit aanwakkeren.
En dat wanneer een man zich beschuldigd voelt, hij kan uithalen door tegen-beschuldigingen op te werpen, het probleem verwarren, het verkeerde doen ontkennen, nors en teruggetrokken wordt, of zelfs, durf ik het te zeggen, gewelddadig wordt. (de in het originele artikel aangegeven voorbeelden zijn helaas niet online terug te vinden)

Een andere reden waarom mannen zich verzetten tegen het noemen van mannelijk geweld is dat mannen de man meestal als de standaardmens beschouwen. Dit betekent dat ze mannelijke patronen niet als mannelijk kunnen zien – ze zien ze gewoon als menselijk. (noot vertaler: patriarchale samenleving) Dus mannelijke onderzoekers en theoretici schrijven vaak over “menselijke” agressie, “menselijke oorlogen”, enzovoort. Maar kunnen we ‘menselijk’ geweld stoppen zonder het feit te erkennen en te onderzoeken dat het onevenredig door mannen wordt gepleegd? Ik denk het niet. Bijvoorbeeld, onderzoek doen naar geweld bij zowel mannen als vrouwen samen, zonder te kijken naar verschillen tussen de seksen, zou resulteren in scheve resultaten waarin de verschillende redenen van vrouwen voor het plegen van geweld en de verminderde neiging van vrouwen tot geweld, de mannelijke gegevens zouden maskeren, waardoor de kans afneemt dat dit zinvolle, bruikbare bevindingen zouden opleveren.

We moeten stoppen met debatteren over de vraag of mannen gewelddadiger zijn of kibbelen over de vraag of vrouwen even gewelddadig kunnen zijn als mannen als ze de kans krijgen, en moeten een nauwkeurige balans opmaken van het bewijsmateriaal zoals de gegevens van de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties die aantonen dat in de VS en Europa, 85% -100% van de mensen die veroordeeld zijn voor mishandeling mannen betreft. En 90% van de moorden wordt gepleegd door mannen. Mannen zijn veruit de belangrijkste daders van verkrachting, oorlog, marteling, incest, seksueel misbruik, geseksualiseerde moord en genocide.
We moeten onderzoeken wat het is over mannen en mannelijkheid dat zo bevorderlijk is voor en geassocieerd wordt met zó’n breed scala aan gewelddadig gedrag.

We móeten het hebben over mannelijk geweld.
Hoe eerder we stoppen met ontkennen dat mannen degenen zijn die het meeste geweld plegen en beginnen te onderzoeken wat het is over mannen die dit veroorzaakt, hoe eerder we beginnen het op te lossen.
We hebben terminologie nodig die de statistische dyslexie en het verzet rond de term “mannelijk geweld” doorbreekt en ons in staat stelt ons op het probleem te concentreren. Ik denk dat we meer succes zouden hebben met een zin die niet verkeerd kan worden geïnterpreteerd als “alle mannen doen het altijd.”
De meeste mensen kunnen bijvoorbeeld begrijpen dat “mannelijke kaalheid” een mannelijk probleem is en dat wanneer vrouwen dunner haar krijgen, het patroon en de etiologie zijn meestal verschillend zijn. Wat als we mannelijk geweld “mannelijk- geweldspatroon” gaan noemen in tegenstelling tot “vrouwelijk-geweldspatroon”?

Mannelijk geweldspatroon ‘ wordt dan ook het meest gekenmerkt door zijn veel grotere algemene prevalentie dan vrouwelijk geweldspatroon. Een veel groter percentage mannen pleegt geweld tegen mannen, dan vrouwen dat doen tegen mannen of vrouwen. Het mannelijk geweldspatroon heeft ook een andere etiologie dan de vrouwelijke versie. Geweld binnen dit mannelijk patroon wordt vaak gekenmerkt door motivaties van agressie, wraak, concurrentie om dominantie, concurrentie met andere mannen (bijvoorbeeld bij drugs- of bende-gerelateerd geweld), of gevoelens van eigendom of recht op vrouwen. Geweld binnen mannelijk patroon omvat seksueel geweld, inclusief seksueel geweld tegen hun eigen kinderen. Enkele veel voorkomende patronen van het mannelijk geweldspatroon zijn het aanvallen / doden van een vrouw die hen afwijst of probeert een relatie met hen te verlaten, het doden van kinderen, echtgenote en zichzelf uit een neiging om hun vrouwen en kinderen te zien als slechts een verlengstuk van zichzelf, het doden van andere mannen die in economische concurrentie met hen zijn, doden nadat ze onteerd zijn, doden voor seksuele bevrediging en doden in een jaloerse woede. Geweld binnen dit mannelijk patroon varieert van deze individuele misdaden tot volledige oorlog en genocide.

Geweld binnen het vrouwelijk geweldspatroon wordt vaker gekenmerkt door zelfverdediging, reactie op langdurig misbruik door een echtgenoot, het doden van kinderen omdat ze niet goed voor hen kan zorgen, en betrokkenheid bij door mannen geïnitieerd en door mannen geleid geweld, variërend van misdaad tot oorlog (bijv. vrouwen in het leger).
Ik denk dat de term mannelijk geweldspatroon het hele “sommige mannen zijn niet gewelddadig” ding omzeilt, omdat het duidelijk is dat het gaat over een patroon dat meestal bij mannen voorkomt, maar ook bij vrouwen kan voorkomen. Het moet ook duidelijk zijn dat dit niet betekent dat alle mannen zich bezighouden met mannelijk  geweldspatroon (net zomin als alle mannen mannelijke kaalheid vertonen), maar dat wanneer het zich voordoet, het wel het gevolg is van een bepaalde neiging specifiek gerelateerd aan mannelijkheid.
Dus een vrouw die mannelijk geweldspatroon pleegt, volgt een patroon dat voornamelijk bij mannen voorkomt, maar bij sommige vrouwen kan voorkomen. Zodra we leren wat mannelijk geweldspatroon bij mannen veroorzaakt, kunnen we zien of diezelfde oorzaken aanwezig zijn in een gewelddadige vrouw – had ze een gevoel van recht, had ze een jaloerse woede, enzovoort.

Sommigen doen dit werk al. De film Tough Guise, geproduceerd door Jackson Katz, laat zien dat als we voorbij de ontkenning kunnen komen, we de aspecten van mannelijkheid kunnen verkennen zoals gedefinieerd in gezinnen, op scholen en in de populaire cultuur die geweld tegen mannenpatronen aanmoedigen en goedkeuren.
Het boek Men’s Work van Paul Kivel en het boek ‘Weigeren om een ??man te zijn’ van John Stoltenberg onderzoeken ook hoe mannelijkheid verbonden is met geweld.

Maar om sociale verandering te laten plaatsvinden, hebben we meer nodig dan alleen een paar boeken. We hebben een openbare informatiecampagne nodig. We moeten allemaal elke dag over oplossingen voor het probleem praten. We moeten met onze mannelijke familieleden en collega’s praten op manieren die naar de waarheid wijzen.
We moeten zonen grootbrengen die het geweld niet in stand houden. We hebben onze kranten en andere media nodig om de aandacht te richten op de oorzaken van geweld, in plaats van op de slachtoffers.
Deze dingen zijn nodig voor sociale verandering, voor mannen om te veranderen.
Zonder open discours over de waarheid van mannelijk geweldspatroon, hebben we verwarring. We zien een toename van het geweld van vrouwen. En we zien mannelijk geweld voortduren en zelfs escaleren wereldwijd, terwijl samenlevingen het gewoon als onvermijdelijk lijken te accepteren.

Totdat we het probleem openlijk en eerlijk kunnen aanpakken met degenen die het plegen, zullen we mannelijk-geweldspatroon hebben. Wat je kunt doen:

1. Vervang de uitdrukking “geweld tegen vrouwen” overal waar u of uw feministische organisaties het momenteel gebruiken, door de uitdrukking “mannelijk geweld tegen vrouwen” of mogelijk “mannelijk geweldspatroon tegen vrouwen”.

2. Noem in het bijzonder de meest voorkomende vorm van huiselijk geweld als ‘geweld door mannen in huis’.

3. Als je over mannelijk geweldspatroon schrijft en spreekt, noem dan actief de dader of op zijn minst het geslacht van de dader: “Een man heeft een vrouw verkracht.”
Verwijder uitdrukkingen zoals “een vrouw werd verkracht”, “haar verkrachter” en elke formulering die zich richt op verkrachting als probleem, alleen voor vrouwen.

4. Presenteer waar mogelijk statistieken over geweld op een manier die duidelijk het geslacht van de dader aangeeft, niet alleen van het slachtoffer: in plaats van ‘Elke 15 minuten wordt een vrouw verkracht’, waardoor verkrachting op een vrouwelijk probleem lijkt,
probeer: ‘Elke 15 minuten verkracht een man een vrouw. “Of beter:” Elke 15 minuten pleegt een man een verkrachting. “

5. Roep mensen op hun verdediging tegen het erkennen van mannelijk geweld. Kijk uit voor de klassieke verdediging en wijs ze aan. (de in het originele artikel aangegeven voorbeelden zijn helaas niet online terug te vinden)

6. Ken de statistieken en citeer ze vaak.

7. Praat openlijk en constant over mannelijk geweldspatroon. Zorg ervoor dat iedereen die u kent zich bewust is van dit bijzonder mannelijke probleem.
Bespreek het met uw kinderen. Bespreek het met mannelijke vrienden. Bespreek het met vrouwelijke vrienden. Bespreek het in klaslokalen, roddelsessies en in bars.

8. Bestudeer het fenomeen. Onderzoek hoe de constructie van mannelijkheid bijdraagt ?? aan het plegen van geweld. Lees wat onderzoekers zoals James Gilligan vinden over waarom mannen gewelddadig worden.

9. Moedig mannen aan om de mannelijkheidscultus te onderzoeken en in twijfel te trekken. Als je een man bent, bel dan andere mannen op hun niet-onderzochte acceptatie van reguliere mannelijkheid.

10. Accepteer geen mannelijk geweld. Laat het stoppen.

Je kunt geen feminist zijn zonder biologische sekse te erkennen

Het is al een tijdje niet populair in progressieve kringen om over biologische sexe te praten. Voor niet-ingewijden zijn liberalen geobsedeerd door het idee van ‘genderidentiteit’ – of het idee dat de specifieke verzameling van geslachtsstereotypen die u associeert uw werkelijke geslacht bepalen.
Feministen vechten echter terug. Dit is de reden waarom biologische sexe van belang is in het feminisme:

Geslacht is een hulpmiddel van het patriarchaat
Geslacht (Eng. gender) heeft de laatste tijd veel dingen betekend. Traditioneel is ‘geslacht’ een beleefd woord voor ‘seks’ geweest, omdat het woord ‘seks’ ook wordt gebruikt om te verwijzen naar geslachtsgemeenschap. De samenvoeging van deze twee concepten lijkt te beginnen met een zorg voor fatsoen in het publieke domein, maar het heeft blijvende gevolgen gehad.
(noot vertaler: Gender werd hier vertaald naar geslacht/seks, dit is in de Nederlandse taal anders. In principe zou de vertaling moeten zijn sexe, maar dan lopen we vast op deze 1e duiding.
In de rest van deze vertaling wordt echter wel het woord sexe aangehouden om duidelijk te hebben dat er het biologische geslacht wordt bedoeld).
In het Engels zijn er bv ook meer woorden om je uit te drukken: male, female, man en woman, terwijl het Nederlands alleen man en vrouw kent als aanduiding van de biologische sexe (geslacht) terwijl met seks, geslachtsgemeenschap wordt bedoeld)

In moderne liberale kringen wordt ‘geslacht’ geassocieerd met het idee van genderidentiteit, wat volgens Merriam-Webster betekent: Het interne gevoel van een persoon mannelijk, vrouwelijk, een combinatie van mannelijk en vrouwelijk, of noch mannelijk noch vrouwelijk te zijn.
Ik heb al een beetje over dit concept gesproken en hoe sommige mensen dit interne gevoel hebben, veel (zo niet de meeste) mensen niet. Voor degenen die dat wel doen, is het grotendeels duidelijk dat het gebaseerd is op seksestereotypen, autogynefilie of geïnternaliseerde misogynie.

Wanneer feministen het hebben over ‘geslacht’, verwijzen ze echter naar geslachtsrollen, ‘de sociale rollen die een reeks gedragingen en attitudes omvatten die over het algemeen als acceptabel, geschikt of wenselijk worden beschouwd voor mensen op basis van hun biologische of waargenomen sexe.’

Feministen beschouwen het bestaan ​​van genderrollen als patriarchale onderdrukking en willen deze afschaffen. Een belangrijke reden hiervoor is dat vrouwen bijna altijd als minder worden beschouwd in de genderhiërarchie. Dit gebeurt op meerdere manieren, waaronder 1) door stereotypering inherent mindere eigenschappen te krijgen (bijv. “Vrouwen zijn zwak” en “mannen zijn slimmer dan vrouwen”), of 2) door de culturele devaluatie van eigenschappen die aan vrouwen zijn gekoppeld (bijv. De relatieve marktwaarde van fysieke versus emotionele arbeid). In een patriarchale hiërarchie zullen vrouwen altijd verliezen wanneer genderrollen worden toegewezen.

Daarom zullen feministen het altijd oneens zijn met elke ideologie die gendernormen bestendigt, zelfs als het in een glanzend nieuw pakket is verpakt. Feministen willen dat iedereen kan leven en zich kan uiten zoals ze willen (zolang het niemand pijn doet), zonder pesterijen, geweld of discriminatie. De moderne genderideologie bereikt dit niet, het biedt gewoon nieuwe manieren voor mensen om zich aan de gendernormen te conformeren (bijv. Als je een jongen bent die van barbies en ballet houdt – je moet eigenlijk een meisje zijn).

Als sexe niet echt is, is seksisme dat ook niet
Voorstanders van de “queer theory”, het heersende ideologische raamwerk dat genderideologie aandrijft, beweren dat de biologische sexe niet “echt” is en dat mensen van geslacht kunnen veranderen.
Natuurlijk kunnen we een filosofische discussie hebben over of iets echt is of niet. Misschien ben ik niet echt – misschien ook niet, maar dit is niet hun punt. Ze beweren dat biologische sexe geen binaire factor is en dat menselijke sexe veranderlijk is (kan worden gewijzigd). Voorstanders van deze ideologie beweren vaak “wetenschap” aan hun zijde te hebben, ondanks het feit dat er nooit een door vakgenoten beoordeeld wetenschappelijk artikel is gepubliceerd dat de sexe van homo sapiens sapiens als een spectrum classificeert.

Voor alle duidelijkheid, dit zijn de definities van mannelijk en vrouwelijk:
Vrouw: een persoon van dat geslacht zijn dat normaal gesproken het vermogen heeft om jong te dragen of eieren te produceren
Man: een persoon van dat geslacht die doorgaans in staat is om kleine, meestal beweeglijke gameten (zoals sperma of spermatozoa) te produceren die de eieren van een vrouw bevruchten

Genderideologen voeren vaak individuen met stoornissen in de seksuele ontwikkeling (DSD) uit als pionnen om te bewijzen dat sexe een spectrum is. Claire Graham, een intersekse-activist, heeft uitgebreid geschreven waarom deze vergelijking onjuist, irrelevant en ontmenselijkend is voor mensen met intersekse-omstandigheden. Mensen met DSD’s zijn mannelijk of vrouwelijk en hebben een ontwikkelingsstoornis – wat betekent dat er onderweg iets mis is gegaan. Ergo: het bestaan ​​van mensen die met Syndactyly zijn geboren, betekent bijvoorbeeld niet dat mensen normaal gesproken geen 10 vingers en 10 tenen hebben.

Ondanks de absolute strekking van deze argumenten, beweren geslachtsideologen nog steeds dat biologische sexe niet echt is, sociaal geconstrueerd is en “bij de geboorte wordt toegewezen”. Deze terminologie is opnieuw een toe-eigening van de intersekse-gemeenschap – wiens geslachtsdelen chirurgisch kunnen worden gewijzigd zonder toestemming bij de geboorte om duidelijker mannelijk of vrouwelijk te verschijnen. In werkelijkheid wordt het geslacht van de meeste mensen waargenomen bij de geboorte (of eerder). Het wordt grotendeels correct waargenomen.

Het feit dat sexe echt van belang is voor feministen omdat feministen tegen patriarchaat vechten – de dominantie van de mannelijke sexe-klasse over de vrouwelijke. Beweren dat sexe niet echt is of er niet toe doet, is hetzelfde als zeggen dat seksisme niet echt is.

Als er geen echte, duidelijk gedefinieerde groep is die ‘vrouwen’ wordt genoemd, dan kan er geen geweld tegen vrouwen zijn, geen intimidatie van vrouwen op de werkplek, geen genitale verminking van jonge vrouwen (ook wel ‘meisjes’ genoemd) en geen gedwongen huwelijk of seksuele slavernij van Dames.

Dit is de reden waarom feministen vaak genderideologie zien als hand in hand met mannenrechtenactivisten, die ook beweren de realiteit van het patriarchaat en de echte ervaringen van vrouwen met mannelijk geweld te ontkennen.

Maar mannelijk geweld is echt:
• 90% van de daders van seksueel geweld tegen vrouwen zijn mannen
• 93% van de daders van seksueel geweld tegen mannen zijn mannen
• 95% van alle daders van seksueel misbruik van kinderen zijn mannen

Het idee dat de sexe bij mensen veranderlijk is, is een vorm van schuld aan het slachtoffer en beweert dat vrouwen eenvoudig mannen kunnen worden om patriarchaal geweld en discriminatie te voorkomen. Het is geen wonder dat jonge meisjes nu in de rij springen om te proberen zich te identificeren uit hun vrouwelijkheid.

Maar feministen kennen de waarheid – ongeacht je uitgeroepen “identiteit”, vrouwelijke mensen zullen altijd het risico lopen van geweld door mannelijke mensen zolang we onder patriarchaat staan.
– Een verkrachter stopt niet om een ​​vrouw haar ‘identiteit’ te vragen voordat deze haar verkracht.
– Ouders in Somalië zullen niet stoppen om een ​​meisje te vragen: “Weet je zeker dat je geen jongen bent?” Voordat ze haar besnijden.
– Een student in India zal niet in staat zijn om haar ongesteldheid in haar op te nemen door te verklaren dat zij het soort kind is dat toestemming heeft om naar school te gaan.
– Een zwangere vrouw in Honduras zal niet op magische wijze een abortus kunnen krijgen als ze alleen maar uitlegt: “Wacht, ik ben eigenlijk een man!”

Sexe is belangrijk in het leven van vrouwen. Dit ontkennen is de fundamentele bouwstenen van het patriarchaat ontkennen. Ontkennen dat sexe echt is, of dat het ertoe doet, is expliciet anti-feministisch.
En als vrouwen niet bestaan, kunnen we ons niet organiseren rond kwesties die ons raken.
Een van het meest verraderlijke was dat het ondermijnen van de realiteit van biologische sexe het feminisme beïnvloedt, is het onvermogen om zich te organiseren binnen onze eigen onderdrukte klasse.

Feministen hebben lang het belang ingezien van het samenkomen met andere vrouwen, in ruimtes zonder mannen, om zich te organiseren, elkaar te ondersteunen en bewustzijn te verhogen. Transactivisten die zich houden aan de strikte genderideologie hebben echter “progressieven” ervan overtuigd dat dit niet alleen niet langer is toegestaan, maar dat dit een geldig excuus is voor om mannen gewelddadig te zijn tegenover vrouwen.

De aanvallen op Vancouver Rape Relief (VRR) tonen dit het duidelijkst aan. VRR is een collectief van vrouwen die zich hebben georganiseerd om diensten te creëren voor slachtoffers van huiselijk geweld, waaronder een opvangcentrum. Alleen vrouwen kunnen lid worden van het collectief, dat een reeks hatelijke bedreigingen heeft aangewakkerd en aanvallen van mannen die met geweld de ruimte voor alleen vrouwen willen binnendringen (de sublimatie van verkrachting in deze omstandigheid is op zijn zachtst gezegd ironisch).

– Transgender-activist Morgane Oger moedigde de stad aan om $ 30.000 aan geld uit het asiel op te nemen. Het asiel werd later vernield met bedreigingen van geweld en vond een dode rat aan hun deur genageld.
– Andere vrouwen die proberen zich te organiseren zonder mannen, moesten extra beveiliging inhuren, in het geheim bijeenkomen en geconfronteerd worden met fysieke aanvallen van transactivisten om vrouwen het recht te weigeren zich te organiseren.
– Als je vrouwen het recht ontzegt om zich te organiseren volgens de lijnen van sexe, de as waarop we worden onderdrukt, dan ben je geen feministe. U bent een hulpmiddel van het patriarchaat.
– Biologische sexe is echt en het is belangrijk voor feministen

Wie beweert dat vrouwen die geloven dat biologische sexe relevant is voor feminisme ‘hatelijk’, ‘gewelddadig’ of ‘dwepers’ zijn, is op zijn best verkeerd geïnformeerd en doet in het slechtste geval aan opzettelijk propaganda.
Het feit dat feminisme zo taboe is dat ngo’s bang zijn om het woord ‘vrouwen’ te gebruiken en feministen bang zijn om zich te organiseren zonder mannen, en heeft dus niets gedaan om ons in de richting van de bevrijding van vrouwen te brengen.

In feite heeft het patriarchaat een grote truc voor vrouwen gemaakt – en velen van ons zijn ervoor gevallen. Ik viel er ook een tijdje voor. Als je is verteld dat biologische sexe er niet toe doet in het feminisme, is het tijd om je af te vragen wie er echt baat heeft bij die ideologie. Ik beloof dat het geen vrouwen zijn.

Vertaling van:  M.K. Fain on https://bit.ly/2rrBNuc

voorbeeldbrief 4

Brief van een verontruste ouder

Als ouder heb ik ernstige bezwaren tegen dit voorstel.

Mijn kind mag geen tattoo, niet drinken en niet stemmen, maar het zou wel zo’n belangrijke beslissing over zijn geslacht mogen nemen? In dit wetsvoorstel hebben kinderen van 16 jaar en jonger geen toestemming van hun ouders meer nodig om van geslacht te veranderen op hun geboortecertificaat. Dit is een ondermijning van de positie van ouders.

Als dit voorstel er door komt heb je als ouder totaal geen zeggenschap meer over je kinderen terwijl ze nog minderjarig zijn. Op deze cruciale leeftijd kunnen ze lange termijn gevolgen van beslissingen niet overzien. Begeleiding van ouders is meer dan nodig!

Je wordt als ouder compleet buiten spel gezet en de ‘heren en dames medici’ krijgen vrij spel om je kind te voorzien van een compleet arsenaal aan medicamenten waarvan de bijwerkingen op langere termijn nog niet eens bekend zijn.

Bij kinderen en volwassenen met Body Integrity Identity Disorder’ (BIID) wordt aan alle kanten geprobeerd te voorkomen dat er in een gezond lichaam wordt gesneden of dat er amputaties plaatsvinden die mensen mismaken. Maar kinderen mogen onder deze wet wel zelf besluiten dat er borsten af moeten of geslachtsorganen.

Iedere puber gaat door een fase van identificeren met de tegengestelde sexe vol wensen/dromen dat je net zo zou kunnen zijn, vooral als je het andere geslacht bewondert om iets wat je zelf niet kan.
De meeste jongeren groeien hier gewoon overheen. Het hoort bij opgroeien en juist ouders kunnen hun kroost daarin onvoorwaardelijk accepteren en helpen hun weg te vinden.

Ouders buitenspel gezet
Met dit voorstel wordt het mogelijk gemaakt dat ouders buiten spel worden gezet. Kinderen die eigenlijk hulp zouden moeten hebben van een goede psycholoog kunnen onder de ouderlijke macht vandaan gehaald worden om gebruikt te worden als proefkonijn en het is dan nog wettelijk toegestaan ook!

Het is algemeen bekend hoe kwalijk websites zijn die bv anorexia promoten, hoeveel jongeren daar negatief door beïnvloed worden; maar deze tendens van ’niet in het goede lichaam zitten’ wordt gewoon wettelijk gelegaliseerd.

Met dit voorstel hebben we straks een hele generatie steriel; met een aangepast lijf en afhankelijk van hormonen.

Er is een alarmerende toename van kinderen met genderdysphorie over de hele wereld. Met name onder de meisjes zijn de cijfers met honderden en soms zelfs meer dan duizend procent toegenomen. Speciaal door meisjes met autisme wordt veel gedacht dat ze eigenlijk een jongetje (zouden moeten) zijn.

Er is al een onderzoek gedaan naar deze plotselinge toename van kinderen en jongeren met genderdysphorie. Het heet Parent reports of adolescents and young adults perceived to show signs of a rapid onset of gender dysphoria . Vanuit transactivisten is geprobeerd om de verschijning van het onderzoek tegen te gaan, het onderzoek is ook tijdelijk verwijderd geweest van de website van de universiteit. In dit onderzoek zijn ook ouders geïnterviewd. De conclusies van het onderzoek zijn:

* allerlei vormen van onvrede en psychisch lijden worden door meisjes onder één noemer gebracht en zij verwachten verlost te zijn als ze eenmaal een jongen zijn

* er is sociale druk vooral via sociale media waar kinderen wordt voorgehouden dat dít hun probleem is

In het buitenland worden ouders al uit de ouderlijke macht ontzet en geven daarop als reactie ‘alsof ons kind is vermoord’. Er zijn zelfs ‘go fund me’ acties voor het kunnen laten verwijderen van gezonde lichaamsdelen!

Er komen ook steeds meer verhalen naar buiten van jongeren die ‘detransitionen, dus terugkeren naar hun eigen geslacht. Alleen al daarom zou de leeftijd om van geslacht te mogen veranderen, verhoogd moeten worden naar 25. Dan pas is het brein in staat om lange termijn beslissingen te overzien.

Ga hier naar de consultatie om je mening te geven over de voorgestelde wetswijziging.

Voorbeeldbrief 3.

In Nederland mag je niet zomaar je leeftijd op je geboortebewijs veranderen, want dat is in strijd met de realiteit. Je mag je straks wel vrouw noemen als je een penis hebt, volgens het nieuwe voorstel om de wet geslachtsregistratie aan te passen.

Dit moet als muziek in de oren klinken voor seksdelinquenten en andere criminelen. Ben je veroordeeld, snel even je geslacht veranderen en de overheid is verplicht om je in een vrouwengevangenis te plaatsen.

Ook mannen die niet zo goed zijn in sport hebben er baat bij: even je geslacht veranderen en je kan niet meer geweigerd worden in de vrouwencompetitie.

Als je alleen door een vrouwelijke arts of verpleegkundige behandeld wilt worden, zul je voortaan ook moeten accepteren om behandeld te worden door een man die zichzelf vrouw vindt.

Als je als politievrouw, douanier of cipier werkt, zul je als vrouw gedwongen worden om trans geïdentificeerde mannen te fouilleren, ook intiem. Gedwongen fysiek contact met mannen hoort niet thuis in de werksituatie.

Welke politieke partij in Nederland heeft nog de tegenwoordigheid van geest om vrouwen en meisjes te beschermen? Wie wil de betekenis van ‘vrouw’ handhaven?
Of wil iedereen in Nederland echt dat mannen met een penis zich voortaan zonder enige controle gewoon vrouw kunnen noemen?

Ga hier naar de consultatie om je mening te geven over de voorgestelde wetswijziging.

Voorbeeldbrief 2

Voorbeeldbrief 2: een persoonlijk pleidooi

Zijn we straks alleen nog ‘geboren vrouwen’, ‘CIS vrouwen’ om duidelijk te maken dat je vrouwelijke genen hebt?

U laat vrouwen en meisjes in de steek met het voorstel om geen eisen meer aan de verandering van het geslacht in het geboorteregister op te nemen.

Het is mensen die zich anders voelen (dan wat de genen bij geboorte aan uiterlijk meegeven) en vaak goede bedoelingen hebben, absoluut gegund een oplossing te hebben maar dit is m.i. niet de goede weg als het vervolgens in strijd is met recht en veiligheid van vrouwen en meisjes.

En bestaat dat woord vrouw straks überhaupt nog wel? Heeft het nog betekenis?

Je kunt niet in je genen van geslacht veranderen. Eens een man is in dat opzicht altijd een man. En eens een vrouw, altijd een vrouw. Ook al voel je je anders
En als mannen zo maar kunnen zeggen dat ze vrouwen zijn en het dan daadwerkelijk naar de letter van de wet zijn, zorgt dat voor ongewenste situaties, waar vrouwen en meisjes de dupe van zijn.
Echter als vrouwen zomaar kunnen zeggen dat ze man zijn, en het dan ook ‘zijn’ volgens de wet levert dat géén ongewenste situaties op waar mannen de dupe van zijn!
Dat zegt dan toch al genoeg over de noodzaak van een heroverwegen (en eerst de mogelijke gevolgen eens na te gaan?) en zo tot een andere route te komen.

Vrouwen die ageren op deze ontwikkeling worden monddood gemaakt, belaagd, en verguisd.
Mannen die er wat van zeggen komen daar mee weg. Wat zijn dat voor double standards?

Welke politieke partij in Nederland heeft nog de tegenwoordigheid van geest om vrouwen en meisjes te beschermen?

Ga hier naar de consultatie om je mening te geven over de voorgestelde wetswijziging.

Voorbeeldbrief 1

Voorbeeldbrief 1:
uitgebreide inventarisatie van de situatie en vragen aan de minister

Je kunt delen uit de brief overnemen of de hele brief gebruiken.

Dit voorstel van de minister baart mij ernstige zorgen en ik heb er vele vragen bij.

Bij aanname van de voorgestelde wetswijziging houdt dat in de praktijk in dat iemand zonder deskundigenverklaring, zonder te leven als iemand van het gewenste geslacht, zonder hormonen te gebruiken en zonder voltooide transitie op papier van geslacht kan veranderen. Dit maakt het ‘wijzigen van geslacht’ aanzienlijk eenvoudiger en hiermee wordt het een administratieve handeling.

Het vereenvoudigen van het wijzigen van geslacht op papier lijkt wenselijk voor een beperkte groep mensen. Uit nieuwsberichten en onderzoeken blijken nadelen aan de zelfidentificatie te kleven. Het is de vraag of er wetten gewijzigd moeten worden om tegemoet te komen aan de wensen van een hele kleine groep mensen (0,01% van de bevolking). Het wijzigen van wetten kan immers gevolgen hebben voor de rest van de bevolking.


De versoepeling van de Transgenderwet heeft vooral consequenties voor de rechten en de vrijheid en veiligheid van vrouwen.

Gevolgen voor de fysieke veiligheid van vrouwen

Een man die feitelijk lichamelijk man is, kan nu op papier in een ‘vrouw’ veranderen. Hij kan dan, ondanks het feit dat hij lichamelijk een man is, als ‘vrouw’ een beroep doen op de anti-discriminatie-wetgeving en hij kan toegang eisen tot vrouwendomeinen, waar vrouwen zich voorheen (fysiek) veilig konden voelen, zoals blijf-van-mijn-lijfhuizen, vrouwentoiletten, vrouwenkleedkamers, vrouwensportscholen, vrouwendagen bij de sauna en vrouwengevangenissen.

De zelfidentificatie van geslacht maakt het zelfs mogelijk dat een man die veroordeeld is voor verkrachting of andere geweldsmisdrijven tegen vrouwen, zich gaat identificeren als vrouw om vervolgens zijn straf uit te zitten in een vrouwengevangenis. Dit terwijl hij lichamelijk nog een man is en dus een bedreiging vormt voor de veiligheid van vrouwen die in de gevangenis geen kant op kunnen. In het buitenland worden geweldsincidenten gemeld van trans-geïdentificeerde mannen tegen vrouwen in vrouwenkleedkamers (van bijvoorbeeld zwembaden en dancings), in blijf-van-mijn-lijfhuizen en in vrouwengevangenissen.

Gevolgen voor vrouwensportcompetities

Vrouwen hebben gestreden voor aparte vrouwencompetities om eerlijke competitie mogelijk te maken. Mannen kunnen als gevolg van de voorgestelde wetswijziging deelname eisen aan vrouwensport en -competities. Daarmee komt er een einde aan eerlijke kansen voor vrouwen onderling. Vrouwen zijn fysiek immers minder sterk dan mannen hebben. Er worden in steeds meer sporten trans-geïdentificeerde mannen toegelaten tot vrouwencompetities en wereldwijd worden records in vrouwencompetities door mannenlijven verbroken.

Gevolgen voor minderjarige kinderen

Bij aanname van de versoepeling van de wet kunnen kwetsbare kinderen in moeilijke periodes van hun (pre)puberteit met de bijbehorende identiteitsconflicten op zeer jonge leeftijd moeilijke beslissingen nemen over geslachtswijziging op papier. Dit kan vanaf 16 jaar zonder toestemming van de ouders, zonder onderzoek van een deskundige naar de oorzaken van de genderdysforie. Kinderen tussen de 12 en 16 jaar kunnen bij de rechter een verzoek om geslachtswijziging indienen.

Peer-pressure, de huidige trend om transgender te zijn en de mogelijkheid om op eenvoudige wijze op papier het geslacht te veranderen zal kunnen leiden tot een toename van ‘transgender’ kinderen die na de geslachtswijziging op papier daadwerkelijk in transitie willen. Kinderen kunnen niet overzien wat de negatieve gevolgen van de transitie zijn o.a. levenslang hormonen moeten slikken, mogelijk complicaties na operaties, blijvende onvruchtbaarheid en geen normaal seksleven. 

De langetermijneffecten van het slikken van hormonen zijn nog onbekend. Dat betekent eigenlijk dat er op kwetsbare kinderen wordt geëxperimenteerd. Bovendien wordt door artsen de indruk gewekt dat het gebruik van hormonen en een geslachtswijziging een oplossing is voor de problemen die het ‘transgender’ kind ervaart.
Dit terwijl onderzoek en behandeling bij een therapeut, psycholoog en/of psychiater in de meeste gevallen de beste optie is. Uit verschillende studies blijkt immers dat er verschillende oorzaken kunnen zijn van genderdysforie en dat meer dan 85% van de transgenders die zich voor en tijdens hun puberteit identificeren met het andere geslacht uiteindelijk tevreden is met het geboortegeslacht. 

Wij hebben naar aanleiding van bovenstaande gevolgen vragen aan u over het recente voorstel van  tot verdere versoepeling van de Transgenderwet:

  • Welk onderzoek is gedaan naar de mogelijke consequenties van deze wet voor de vrijheid en veiligheid van vrouwen?
  • Wat maakt dat kinderen vanaf 12 jaar in staat geacht worden tot het nemen van een vergaande beslissing als geslachtswijziging, terwijl deze kinderen in Nederland niet in staat worden geacht tot stemmen?
  • Is er onderzoek gedaan naar de negatieve gevolgen van het buitenspel zetten van ouders van transgender kinderen? Wat waren de resultaten van dit onderzoek? 
  • Hoe heeft de minister de afweging gemaakt tussen de belangen van vrouwen en de belangen van transgenders om erkend te worden in het gender waarmee zij zich identificeren?
  • Nu mannen die enkel op papier vrouw zijn, kunnen zij dan ook toegang eisen tot alle specifieke voorzieningen voor vrouwen? Denk aan vrouwensport, vrouwenopvang, Blijf van mijn Lijf-huizen en de vrouwengevangenis. Of worden er nog specifieke beschermingen voor vrouwen als sekse toegevoegd aan deze wetswijziging?
  • Welke bescherming wordt geboden aan vrouwen in gevangenissen nu mannen die veroordeeld zijn wegens geweldsmisdrijven tegen vrouwen door deze wet toegang kunnen krijgen tot vrouwengevangenissen?
  • Door deze aanpassingen kunnen mannelijke sporters toegang krijgen tot vrouwencompetities in sport, waar zij fysiek in het voordeel zijn en waar vrouwen dus geen eerlijke kans hebben om te winnen in hun eigen competitie. Is dat in deze overwegingen meegenomen, of komt er nog aanvullende wetgeving gericht op het beschermen van vrouwensport?
  • Wat maakt dat het wijzigen van het geslacht enkel op papier en dus strijdig met de feitelijke realiteit anders wordt gezien dan de wijziging van de leeftijd op het paspoort, waarover de rechter onlangs in de zaak van Emile Ratelband besloten heeft, dat “een wijziging van een geboortedatum ongewenste juridische en maatschappelijke gevolgen heeft” en dat “juiste informatie voorop moet staan”?
  • Waarom kijkt de minister anders naar de maatschappelijke en juridische gevolgen van een wijziging in het feitelijke geslacht dan naar de maatschappelijke en juridische gevolgen van een wijziging in de feitelijke leeftijd of lengte?
  • Veranderingen in het geboorteregister en het paspoort die niet zijn gebaseerd op feiten, maar de biologische feiten zelfs tegenspreken, zie ik als , terwijl er sprake is van falsificatie van de feiten en dus van valsheid in geschrifte?

Ga hier naar de consultatie om je mening te geven over de voorgestelde wetswijziging.